Hoge frequentie, veel hebben opgeruimd... en toch is het zwaar. Hoe kan dat?

Afgelopen week heb ik als voor vrouwen met een levensmissie hun frequentie en helingspercentage uitgemeten.

En het interessante was, dat niet de metingen maar de gesprekken die daarop volgende het meest opvielen.

Er was namelijk één vraag die steeds terugkwam. Ja maar Felies... hoe kan ik zo’n hoge frequentie hebben, al zoveel hebben opgeruimd en tóch door allerlei thema’s heen gaan?

Ik snap die vraag.

Veel mensen denken dat een hoge frequentie betekent dat je niks meer meemaakt. Geen triggers. Geen uitdagingen. Geen leerlessen.

Dat je lekker op een tropisch eiland ligt, op een roze luchtbed in een infinity pool, cocktailtje erbij, klanten die vanzelf binnenstromen en alles loopt op rolletjes.

Was het maar zo. Nee hoor.

Deze meid maakt ook van alles mee. Ik raak ook thema’s aan. Ik heb ook uitdagingen en leerlessen.

Het verschil zit niet in wat je meemaakt. Het verschil zit in hoe je ermee omgaat.

Voor mij betekent een hoge frequentie en heling niet dat mijn leven perfect is. Het betekent dat ik steeds meer aligned leef met mijn pad en daardoor sneller zie waar iets écht over gaat.

Je herkent patronen eerder, blijft minder lang hangen en krijgt veel meer veerkracht.

En geloof me... die heb je ook nodig met een levensmissie als energetisch coach, therapeut of ondernemer.

Wat me tijdens alle gesprekken opviel? Bijna iedereen liep tegen dezelfde thema’s aan:

• Dragen.

• Een zenuwstelsel dat nog veel te hard werkt.

• Te veel hoofdenergie.

• Nog niet volledig durven overgeven.

• Hoofd, lichaam en ziel die nog veel meer mogen samenwerken.

Ik heb ze zelf ook allemaal gehad. Juist daardoor herken ik ze zo snel bij deze dames en mijn klanten.

En weet je wat deze reis uiteindelijk oplevert?

Niet die hoge frequentie. Niet dat hoge getal.

Maar iets veel mooiers.

Ik ben niet meer de persoon van vijf jaar geleden. Ik ben eindelijk mezelf geworden.

Dat is voor mij heling.

Laag voor laag loslaten wat nooit van jou is geweest. Conditioneringen. Overlevingsmechanismen. Generationele patronen. Trauma’s.

Totdat er steeds minder overblijft van wie je dacht dat je moest zijn...

En steeds meer van wie je werkelijk bent.

Dat is voor mij de grootste beloning van deze hele reis.

Thuiskomen bij jezelf.